O życiu Franka Neila wiadomo niezmiernie mało. Jego termin również obszar urodzenia nie wcześniejszy znane dodatkowo przypuszczano, że urodził się wewnątrz 1937 r. również wychowywał na Florydzie. W rzeczywistości urodził się do wnętrza Cleveland do wnętrza stanie Ohio, i od tego czasu wychowywał w środku St. Petersburgu na Florydzie. Grał na gitarze od chwili 6 roku życia oraz pisał piosenki na rzecz zarobku od momentu 13 roku życia. Jako potomek występował do wnętrza Grand Ole Opry.
W połowie lat 50. był muzykiem grającym wewnątrz stylu rockabilly w środku Memphis[1].
W drugiej połowie lat 50. przybył do Nowego Jorku, komponował piosenki także nagrał nieco singli. Wszystkie te jego działania nie miały guzik wspólnego z folkiem. W tym też czasie stał się współautorem (z Beverly Ross) piosenki Candy Man, która znalazła się na stronie B singla Roya Orbisona Cryin'. Neil nie wykorzystał toż tej szansy.
Trzeba tutaj nadmienić, że skraj lat 50. dodatkowo start lat 60. był okresem, gdy produkowanie piosenek należało o autorów piszących na zlecenie firm wydawniczych, tudzież nie do samych wykonawców - poniekąd jeżeli pojawiały się takie postacie w charakterze Buddy Holly innymi słowy Chuck Berry. Dopiero powodzenie muzyków z Greenwich Village (zwłaszcza Boba Dylana plus Tima Hardina) zmienił to podejście. Ale do 1963 r. Neil znajdował się we wrogim obozie, wieczorami wykonując folkowe utwory do wnętrza kafejkach, tudzież w środku dzień komponując popowe kawałki na rzecz firm wydawniczych. Muzykom folkowym musiał strzelać z ucha się raczej dziwną także dwuznaczną postacią - pisarz popowych przebojów wśród purystów folkowych! Otaczała go w takim razie pogoda tajemniczości dodatkowo podejrzliwości, co powodowało, że inni muzycy stronili odkąd niego. Dopiero po pewnym czasie, podczas gdy wypracował sobie reputację znakomitego wykonawcy folkowego, doskonale sprawdzającego się na scenie, zaczął radować się wielkim poważaniem również był admirowany, zwłaszcza wskroś innych twórców-piosenkarzy[2]. Neil dysponował podobnie znakomitym głosem, naturalnym barytonem, brzmiącym jako zdanie mężczyzny poprzedniej generacji, co ponadto powodowało, że poniekąd odstawał od momentu reszty folkników. Wszyscy piosenkarze folkowi, którzy znali go plus słyszeli, uważają, zdaje się jednomyślnie, że dysponował mężczyzna najlepszym ze wszystkich głosem.
Pierwsze jego nagrania w charakterze folknika znalazły się na zbiorczym albumie z 1963 r. HOOTENANNY LIVE AT THE BITTER END. Z trzech jego piosenek wyróżnia się That's The Bag I'm In, który zostanie podobnie nagrany na ostatnim albumie artysty. Nagrania te świadczą ponadto o tym, że Neil znajdował się poniżej wielkim wpływem bluesa. Ta bluesowa zrąb z dodatkiem wpływów jazzowych plus hinduskich (ragi) i jego doświadczeniem w charakterze autora popowych przebojów uczyniła z niego świetnego dodatkowo unikalnego autora również wykonawcę. Ale zanim stał się dominującą figurą wewnątrz Greenwich Village, zdobył podobną pozycję na Florydzie w środku klubie Coconut Grove na obrzeżu Miami.